darowizna a długi darczyńcy forum prawników

Użytkownik zwrócił się do nas z prośbą o udzielenie porady prawnej w następującym stanie faktycznym: Przedsiębiorca chce zawrzeć ze stowarzyszeniem umowę darowizny z poleceniem (art. 893 kodeksu cywilnego), które polegałoby na zobligowaniu stowarzyszenia do poinformowania o otrzymanej darowiźnie od darczyńcy na stronie internetowej stowarzyszenia oraz na imprezach plenerowych Darowizna z konta firmowego na konto prywatne. Darczyńca i obdarowany są braćmi oraz zwykłymi osobami fizycznymi. Problem jednak w tym, że darczyńca przekazał darowiznę ze swojego konta firmowego (na wydruk jest napisane Komputronik Jan Kowalski, czyli nazwa firmy), a nie było jego intencją przekazać darowizny jako firma Darowizna mieszkania jest umową nieodpłatną – darczyńca w zamian za świadczenie, które przykazuje obdarowanemu, niczego nie otrzymuje. Podstawą prawną darowizny są zapisy księgi trzeciej Kodeksu cywilnego, który mówi: „Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem § Darowizna mieszkania a długi darczyńcy - jak się zabezpieczyć? (odpowiedzi: 3) Witam Otrzymałam w darowiźnie od dziadka mieszkanie dwa lata temu. Dziadek zachowuje prawo do mieszkania w nim zasadzie dożywotniej służebności. W konsekwencji darowizna w gotówce będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na ogólnych zasadach i nie znajdzie zastosowania zwolnienie na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn. Takie samo stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji z 17 maja 2019 roku, nr 0111-KDIB2-2.4015.50.2019.3.MZ. Single Tanzkurs Mülheim An Der Ruhr. Cztery lata temu ożeniłem się i zamieszkaliśmy w domu teściów, którzy prowadzili gospodarstwo rolne. W marcu 2015 r. teściowie darowali nam notarialnie dom wraz z całą gospodarką. Do aktu została wpisana dla nich dożywotnia służebność. Kilka miesięcy temu niestety zmarł teść. Wczoraj, porządkując rodzinne dokumenty, zorientowałem się, że teściowa od kilku lat jest zadłużena w bankach. Jej długami zajmuje się komornik sądowy, prawdopodobnie zabiera jej część rety. Bardzo mnie to zaniepokoiło. Czy komornik może coś przejąć z nieruchomości, która jest już moją i żony własnością? Czy możemy przez długi teściowej stracić dom? W dniu sporządzania aktu darowizny nieruchomość nie była zadłużona – tak wynikało z księgi wieczystej. Udało mi się ustalić, że długi teściowej wynoszą ok. 40 tys. zł, powstały z pożyczek bankowych, kredytów, chwilówek. Czy długi przechodzą również na mnie i na żonę? Darowizna dla córki i zięcia a długi teściów Bezpośrednio nie ponosicie Państwo w tej sytuacji odpowiedzialności za długi teściowej, ale teoretycznie jest możliwość pośredniej odpowiedzialności, jeśli wierzyciel wystąpi ze skargą pauliańską. Wyjaśnijmy najpierw istotę skargi pauliańskiej, cytując stosowne przepisy Kodeksu cywilnego: „Art. 527. § 1. Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. § 2. Czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności. § 3. Jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. § 4. Jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli korzyść majątkową uzyskał przedsiębiorca pozostający z dłużnikiem w stałych stosunkach gospodarczych, domniemywa się, że było mu wiadome, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.” Skorzystanie przez wierzyciela ze skargi pauliańskiej Istotą tego powództwa jest to, aby zabezpieczyć maksymalnie wierzycieli w sytuacji, gdy osoba będąca ich dłużnikiem zbywa swój majątek na rzecz osób trzecich, dotyczy to wszystkich składników majątkowych, w tym też nieruchomości zbywanych aktem notarialnym. W rozumieniu przywołanego przepisu Państwo są osobami bliskimi w stosunku do teściowej. Ponieważ wspomniał Pan, że z renty teściowej prowadzona jest egzekucja, wyjaśnię, że ten fakt nie niweczy skuteczności skargi pauliańskiej. W tym miejscu powołam się szczegółowo na poglądy sądów i komentatorów, a tym samym wyjaśnię, że przyjmuje się, że dłużnik staje się niewypłacalny w wyższym stopniu także wtedy, gdy zaspokojenie można uzyskać z dodatkowym, znacznym nakładem kosztów, czasu i ryzyka. Inaczej stan niewypłacalności dłużnika w stopniu wyższym obejmuje utrudnienie i opóźnienie zaspokojenia (wyrok SN z dnia 28 listopada 2001 r., IV CKN 525/2000, Biul. SN 2002, nr 5, s. 11, Jurysta 2002, nr 7-8, s. 55). Pokrzywdzenie powstaje na skutek takiego stanu majątku dłużnika, który powoduje niemożność, utrudnienie lub odwleczenie zaspokojenia wierzyciela (wyrok SN z dnia 28 listopada 2001 r., IV CKN 525/2000, Biul. SN 2002, nr 5, s. 11; także wyrok SN z dnia 14 lutego 2008 r., II CSK 503/07, LEX nr 496375). Niestety, sytuację w przypadku umowy darowizny, a więc czynności nieodpłatnej pogarsza treść art. 528 Kodeksu cywilnego, który to przepis mówi, że jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Decydujące jednak jest to, czy w chwili darowizny czyli w marcu 2015 r. Pana teściowa miała już długi, czy jeszcze nie. Jeżeli w tej dacie ich nie miała, to oczywiście skarga pauliańska zostałaby oddalona, więc zupełnie nie ma się czym martwić. Poniżej wyjaśnię jeszcze, na czym miałaby polegać ta pośrednia odpowiedzialność nieruchomością. „Art. 531. § 1. Uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko osobie trzeciej, która wskutek tej czynności uzyskała korzyść majątkową. § 2. W wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na której rzecz rozporządzenie nastąpiło, jeżeli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne.” Otóż, powództwo to byłoby kierowane nie przeciwko teściowej ale przeciwko obdarowanym. „Art. 532. Wierzyciel, względem którego czynność prawna dłużnika została uznana za bezskuteczną, może z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej dochodzić zaspokojenia z przedmiotów majątkowych, które wskutek czynności uznanej za bezskuteczną wyszły z majątku dłużnika albo do niego nie weszły.” Darowizna nieruchomości przez dłużnika Wyjaśniam, że gdyby wierzyciele pozwali Państwa w procesie, o którym aktualnie piszę, komornik może prowadzić egzekucję z tej konkretnej nieruchomości. Efektem takiej skargi jest bowiem to, że wierzyciel wszczyna egzekucję formalnie przeciwko dłużnikowi, czyli teściowej, natomiast kieruje ją do przedmiotów majątkowych, które wskutek zaskarżonej czynności prawnej wyszły z majątku dłużnika i znajdują się u osoby trzeciej, a więc nieruchomości. Zajęcie tych przedmiotów u osoby trzeciej jest możliwe, ponieważ w świetle wyroku wydanego w sprawie ze skargi pauliańskiej traktuje się je tak, jakby pozostawały one ciągle własnością dłużnika. To jest taka teoretyczna odpowiedzialność w przypadku skargi pauliańskiej. Chciałabym Pana jednak uspokoić, bo najpierw należy wytoczyć powództwa, potem kierować egzekucję do nieruchomości, co jest dość drogie i długotrwałe, i wierzyciele (tacy jak instytucje pożyczkowe) mając jeszcze możliwość kierowania egzekucji do renty dłużnika, zwykle nie zadają sobie aż takiego trudu, aby wszczynać proces ze skargi pauliańskiej. Zaś Bez wszczęcia tego procesu i jego wygrania komornik nie może przeciwko Państwu wszcząć egzekucji, do tego bowiem zawsze musi być wyrok sądu. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ 6 czerwca 2018 r. NSA wydał wyroki II FSK 1525/16 oraz II FSK 1526/16, które okrzyknięto jako początek końca podatku od spadków i darowizn. W sieci pojawiło się mnóstwo artykułów wskazujących, że obecnie wszystkie darowizny dokonane z poleceniem darczyńcy będą wolne od podatku. W poniższym artykule przyjrzymy się bliżej tej kwestii. Czy otrzymanie darowizny z poleceniem darczyńcy jest zawsze zwolnione z podatku? Czego dotyczył wyrok? Cała sprawa dotyczyła podatniczki, która otrzymała od swoich rodziców darowiznę. W podpisanej umowie znajdowało się jednak zastrzeżenie, że pieniądze przekazane w darowiźnie mają zostać przez obdarowaną przeznaczone na zakup nieruchomości. Doszło zatem do przekazania darowizny z poleceniem darczyńcy. Podatniczka nie zgłosiła do urzędu w terminie zgłoszenia SD-Z2, w związku z czym organ od otrzymanej darowizny naliczył podatek. Jednakże podatniczka postanowiła bronić się w sądzie. Wskazała bowiem, że choć faktycznie otrzymała środki pieniężne w darowiźnie, to jednak była ona obciążona obowiązkiem wykonania polecenia. Owo polecenie stanowi zatem ciężar darowizny i powinno zmniejszyć podstawę opodatkowania. Czym w ogóle jest polecenie darczyńcy? Zgodnie z art. 893 Kodeksu cywilnego darczyńca może włożyć na obdarowanego obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem. Do polecenia odnosi się również ustawa o podatku od spadków i darowizn (SD) w zakresie ustalania podstawy opodatkowania. Ważne! Art. 7 ust. 1 ustawy SD Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Art. 7 ust. 2 ustawy SD Jeżeli spadkobierca, obdarowany lub osoba, na której rzecz został uczyniony zapis zwykły lub windykacyjny, zostali obciążeni obowiązkiem wykonania polecenia lub zapisu zwykłego, wartość obciążenia z tego tytułu stanowi ciężar spadku, darowizny, zapisu zwykłego lub windykacyjnego, a w przypadku polecenia, o ile zostało wykonane. NSA przyznał podatniczce rację i w cytowanym wyroku orzekł, że obowiązek wykonania polecenia faktycznie stanowi ciężar, który należy potrącić od otrzymanej darowizny. Przykład 1. Podatnik otrzymał od swojego ojca darowiznę w kwocie 300 000 zł. Dodatkowo ojciec w umowie darowizny zastrzegł polecenie, aby syn za otrzymaną kwotę kupił sobie mieszkanie. Obdarowany polecenie wykonał i za całą kwotę zakupił nieruchomość. W rezultacie wartość otrzymanej darowizny to 300 000 zł, wartość polecenia (będącego ciężarem darowizny) to również 300 000 zł, zatem czysta wartość darowizny wynosi 0 zł. Podatek od darowizny w takim przypadku nie wystąpi. Czy każde otrzymanie darowizny z poleceniem darczyńcy jest wolne od podatku? Wydawać by się mogło, że ten precedensowy wyrok sprawia, że każda darowizna z poleceniem darczyńcy staje się wolna od podatku. Niestety przy głębszej analizie problemu sprawa nie jest już taka oczywista. Trzeba bowiem wskazać, że opodatkowaniu podatkiem SD podlega nie tylko darowizna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 ustawy SD podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; darowizny, polecenia darczyńcy; zasiedzenia; nieodpłatnego zniesienia współwłasności; zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu; nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności. W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy SD przy nabyciu z polecenia darczyńcy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania polecenia. Ważne!Darowizna oraz polecenia darczyńcy to dwie osobne czynności prawne. Każda z nich stanowi podstawę do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. W rezultacie, przyjmując wykładnie NSA, polecenie darczyńcy faktycznie może stanowić ciężar darowizny i zmniejszać jej czystą wartość, jednak nie oznacza to, że podatek SD w ogóle nie wystąpi, ponieważ fiskus ma prawo opodatkowania przysporzenia powstałego na skutek polecenia darczyńcy. Oznacza to, że jeżeli podatnik otrzyma darowiznę z poleceniem i polecenie to faktycznie wykona, to podatku od darowizny nie zapłaci, ale zapłaci podatek od polecenia. Jeżeli natomiast podatnik otrzyma darowiznę z poleceniem, którego nie wykona, to zapłaci podatek od darowizny, ponieważ polecenie niewykonane nie pomniejsza podstawy opodatkowania. Jak wskazano na początku, NSA zajmował się jedynie kwestią opodatkowania darowizny. W uzasadnieniu rozpatrywanego wyroku czytamy bowiem, że: Należy ponadto dodać, że niniejsza sprawa w tym kształcie, w jakim trafiła do rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczyła wyłącznie podstawy opodatkowania darowizny. Prezentując w tym zakresie określone stanowisko organy podatkowe nie analizowały innych możliwych aspektów zaistniałego stanu faktycznego w kontekście ewentualności powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od spadków i darowizn z innego tytułu. NSA nie rozpatrywał i jednocześnie nie wykluczył możliwości opodatkowania podatniczki z tytułu wykonanego polecenia darczyńcy. Konstrukcja art. 7 ust. 2 ustawy SD ma za zadanie zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu umów darowizny z poleceniem. Bez tej regulacji możliwe byłoby opodatkowanie zarówno samej darowizny, jak i polecenia darczyńcy zawartego w umowie darowizny. Przykład 2. Podatnik otrzymał od swojego ojca darowiznę w kwocie 300 000 zł. Dodatkowo ojciec w umowie darowizny zastrzegł polecenie, aby syn za otrzymaną kwotę kupił sobie mieszkanie. Obdarowany nie wykonał polecenia i nie zakupił nieruchomości. W takim przypadku organ podatkowy ma prawo do opodatkowania darowizny (chyba że podatnik skorzysta ze zwolnienia od podatku). Przykład 3. Podatnik otrzymał od swojego ojca darowiznę w kwocie 300 000 zł. Dodatkowo ojciec w umowie darowizny zastrzegł polecenie, aby syn za otrzymaną kwotę kupił sobie mieszkanie. Obdarowany polecenie wykonał i za całą kwotę zakupił nieruchomość. W rezultacie wartość otrzymanej darowizny to 300 000 zł, wartość polecenia (będącego ciężarem darowizny) to również 300 000 zł, zatem czysta wartość darowizny wynosi 0 zł. Podatek od spadków i darowizn w takim przypadku nie wystąpi, jednak organ podatkowy ma prawo do naliczenia podatku od wykonanego polecenia darczyńcy. Ponadto wszyscy podatnicy powinni mieć na uwadze, że w zakresie prawa polskiego wyroki sądowe nie mają mocy tworzenia prawa. Wyrok sądowy jest skuteczny tylko wobec tej osoby, w stosunku do której został wydany. Wyrok sądowy wydany w sprawie innego podatnika nie wiąże organów podatkowych. W razie wątpliwości co do sposobu wykładni przepisów najlepiej wystąpić z własnym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W przypadku otrzymania środków pieniężnych przez obdarowanego w gotówce, dla zastosowania zwolnienia z podatku od spadków i darowizn, wystarczające jest wpłacenie otrzymanych w tej formie środków przez obdarowanego na własny rachunek bankowy. Tak uznał Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Łodzi. Z jednego z najnowszych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi możemy dowiedzieć się, iż użyty w przepisach ustawy o podatku od spadków i darowizn zwrot mówiący o konieczności udokumentowania otrzymanej darowizny pieniężnej poprzez rachunek płatniczy, należy rozumieć jako obowiązek wskazania, że doszło do transferu środków pieniężnych z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego, gdzie sposób dokonania tego transferu ma w tym przypadku drugorzędne znaczenie. Wpłata darowizny pieniężnej przez osobę obdarowaną Skarżąca w lipcu 2017 r. zgłosiła do urzędu skarbowego nabycie w drodze darowizny 110 tys. euro. Pieniądze otrzymała od ojca z Rosji i miała przeznaczyć je na budowę domu. Darowizna potwierdzona została umową, w której przewidziano, że darowizna zostanie wpłacona na konto osobiste osoby obdarowanej w ciągu 7 dni od podpisania umowy. Skarżąca zgodnie z umową wpłaciła otrzymaną kwotę na swoje konto bankowe po czym dokonała zgłoszenia darowizny do US za pomocą formularza SD-Z2. Okazało się bowiem, iż organy skarbowe zakwestionowały spełnienie przez skarżącą warunku zwolnienia nie uznały za takowy dowód potwierdzający wpłatę środków pieniężnych przez samą skarżącą na jej rachunek. Zdaniem organów skarbowych zwolnienie wchodziłoby w grę tylko w razie przekazania pieniędzy przez darczyńcę na rachunek bankowy obdarowanego (ewentualnie przekazem pocztowym), które w sposób jednoznaczny i wyraźny dokumentowałoby to kto, komu i jaką kwotę darował. Według organów skarbowych rozszerzenie tego zwolnienia na „wpłaty własne” stanowiłoby całkowite odejście od warunku udokumentowania sposobu otrzymania pieniędzy. Otrzymanie darowizny w gotówce daje prawo do zwolnienia Nie zgodził się z tym WSA w Łodzi wskazując w swoim orzeczeniu, iż użyty w przepisie art. 4a ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn ( z dnia zwrot „udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy” należy rozumieć jako obowiązek wykazania, że doszło do transferu środków pieniężnych z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego (wykonania darowizny), przy czym drugorzędne znaczenie ma sposób dokonania tego transferu. Zdaniem WSA w Łodzi nie musi to być transfer bezgotówkowy, czyli z rachunku bankowego darczyńcy na rachunek bankowy obdarowanego. W razie otrzymania środków pieniężnych przez obdarowanego w gotówce, dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa, wystarczające jest wpłacenie otrzymanych w tej formie środków przez obdarowanego na własny rachunek bankowy, czyli tak jak to miało miejsce w rozpoznanej sprawie. Podsumowując, zdaniem WSA w Łodzi w razie otrzymania środków pieniężnych przez obdarowanego w gotówce, dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w ustawie, wystarczające jest wpłacenie otrzymanych w tej formie środków przez obdarowanego na własny rachunek bankowy. Na koniec warto podkreślić, że wyrok ten nie jest prawomocny, dlatego pozostaje nam czekać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r., o sygn. I SA/Łd 861/19 Russell Bedford Artykuł pochodzi z RB Magazine wydawanego przez Russell Bedford Dziennika Gazeta Prawna. Kup w kiosku lub w wersji elektronicznej Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa. W 2013 r. mąż ze swojego konta przelał pieniądze na rachunek autosalonu. Były one przeznaczone na zakup samochodu dla żony. Tytułem przelewu była faktura wystawiona przez autosalon na żonę. Czy w takim przypadku darowizna dla żony tej kwoty pieniężnej korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn? ODPOWIEDŹ Kwota darowizny między małżonkami przelana bezpośrednio na konto dealera samochodowego jest zwolniona od podatku od spadków i darowizn. UZASADNIENIE Podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Polski lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Polski z tytułu darowizny czy polecenia darczyńcy. Jednak zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę tytułem darowizny, jeżeli: • zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego, oraz • udokumentują - w przypadku gdy przedmiotem nabycia z tytułu darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne - ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek bankowy nabywcy albo jego rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym. W interpretacji ogólnej z 15 lutego 2012 r. (sygn. PL/LM/834/10/BNJ/12/41) Minister Finansów stwierdził: (...) warunek określony w tym przepisie jest spełniony także wtedy, gdy nabywca udokumentuje ich otrzymanie dowodem przekazania bezpośrednio na rachunek innego podmiotu niż obdarowany, w wykonaniu zawartej z nim umowy. Stanowisko MF zostało wydane w wyniku utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wyroków NSA z 7 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1952/08). Gdy środki pieniężne będące przedmiotem darowizny zostały przekazane bezpośrednio na rachunek dealera samochodowego, w związku z zawartą między małżonkami umową darowizny, to darowizna ta będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy. PODSTAWA PRAWNA: • art. 4a ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - z 2009 r. Nr 93, poz. 768; z 2011 r., poz. 1016 Grzegorz Ziółkowski doradca podatkowy, właściciel kancelarii doradztwa podatkowego, autor licznych publikacji z dziedziny podatków Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Tak uznał Sąd Najwyższy w wyroku I CSK 361/17 z 22 lutego 2018 r. 16 lutego 2004 r. małżeństwo T i H. D. notarialną umową darowali swojej córce nieruchomość położoną w W. W tej samej umowie darczyńcy polecili obdarowanej, aby sprawowała nad nimi dożywotnią opiekę oraz niezwłocznie po śmierci ostatniego z nich wypłaciła na rzecz ich drugiej córki kwotę 80 000 złotych. Jednocześnie zobowiązała się do sprawowania opieki nad darczyńcami oraz do wypłaty na rzecz powódki, po śmierci ostatniego z darczyńców, tej właśnie kwoty. Ponadto, ustalenia takie strony umowy darowizny poczyniły również wobec trzeciej córki darczyńców. Czytaj także: Odwołanie darowizny - wszystko, co trzeba wiedzieć zmarł w 2006 r., a w 2010 r. Pismem z 24 lipca 2014 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 80 000 złotych z tytułu zobowiązania zaciągniętego przy zawarciu umowy darowizny. Wyrokiem z 25 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w W. zasądził na rzecz od pozwanej kwotę 80 000 złotych z ustawowymi odsetkami. Uwzględnione powództwo opierało się na zawartym w umowie darowizny zastrzeżeniu co do spełnienia świadczenia na rzecz powódki. Czytaj także: Darowizna dla dorosłych dzieci: jak ominąć pułapki Analizując postanowienia umowy darowizny, sąd okręgowy uznał za ważne zawarte w niej zastrzeżenie spełnienia świadczenia na rzecz powódki jako osoby trzeciej. Zgodnie z art. 393 § 1 w braku odmiennego postanowienia umownego, może ona żądać bezpośrednio od dłużnika spełnienia zastrzeżonego świadczenia. Wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację, jaką wniosła pozwana Pozytywnie ocenił dotychczasową wykładnię umowy i stwierdzenie, że była to umowa darowizny zawierająca zobowiązanie się przez pozwaną do spełnienia świadczenia na rzecz powódki w rozumieniu art. 393 Nałożenie tego nakazu na obdarowaną córkę stało się źródłem jej obowiązku wobec darczyńców z racji dokonanego przez nich przysporzenia. Wolą darczyńców było dokonanie podziału majątku między dzieci. Pozwana zobowiązała się wyraźnie, że spłaci obie siostry wskazaną kwotą, a powódka nabyła roszczenie o wykonanie tego zobowiązania. Porównując darowiznę obciążliwą oraz darowiznę z poleceniem, sąd apelacyjny odwołał się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w wyroku z 27 stycznia 2016 r., (II CSK 153/15) akceptującego żądanie wykonania polecenia na drodze sądowej przez darczyńcę, a po jego śmierci przez jego spadkobierców. Pozwana wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Sąd Najwyższy wskazał na zasadniczą różnicę pomiędzy poleceniem a darowizną obciążliwą. Polega ona na tym, że wykonania polecenia może żądać darczyńca i jego spadkobiercy, a nie osoba trzecia wskazana przez darczyńcę w umowie darowizny. Poza tym trzeba zauważyć, iż przewidziane w art. 1027 wymaganie udowodnienia prawa wynikającego z dziedziczenia obowiązuje względem osób trzecich, które nie roszczą sobie praw do spadku. Rozstrzygająca jest wykładnia umowy darowizny, dokonana przez sądy na podstawie art. 65 § 2 Należy zwrócić uwagę, że z jednej strony darczyńcy obciążyli pozwaną obowiązkiem określonych spłat na rzecz jej sióstr, z drugiej zaś sama pozwana zobowiązała się w tym samym akcie notarialnym do zapłacenia określonych kwot swym siostrom. W judykaturze dominuje stanowisko, że darczyńcy wolno obciążyć obdarowanego obowiązkiem spełnienia świadczenia na rzecz osoby trzeciej, przez co czyni on tę osobę obdarowanym. Wspiera go wynikająca z art. 888 możliwość dokonania darowizny nie tylko na rzecz kontrahenta, lecz także na rzecz osoby trzeciej. Przepis ten bowiem nie stanowi, że obdarowanym musi być wyłącznie druga strona umowy. Jeżeli więc całość bezpłatnego świadczenia może nastąpić na rzecz osoby trzeciej, dopuszczalne być powinno także postanowienie darczyńcy, że część świadczenia zobowiązuje się świadczyć swemu kontrahentowi, a część przeznacza osobie trzeciej. Tego rodzaju konstrukcja przyjmuje postać umowy mieszanej – umowy darowizny oraz umowy o świadczenie na rzecz osoby trzeciej. Jest to dopuszczalne i mieści się w granicach swobody zawierania umów, gwarantowanej ustawowo w art 3531 Adrian Cop prawnik w krakowskim biurze Rödl & Partner Zgodnie z art. 894 § 2 po śmierci darczyńcy wypełnienia polecenia mogą żądać jego spadkobiercy. Ustawa nie rozróżnia spadkobierców darczyńcy uprawnionych do żądania spełnienia polecenia, dlatego uznaje się, że prawo to przysługuje spadkobiercom ustawowym i testamentowym. Darczyńca ma ponadto prawo nałożyć na obdarowanego obowiązek spełnienia określonego świadczenia na rzecz osoby trzeciej, przez co czyni on tę osobę obdarowanym. Przepisy o poleceniu z art. 893 nie mają zastosowania w przypadku zawarcia w umowie darowizny obowiązku świadczenia na rzecz osoby trzeciej. Dzięki temu strony umowy darowizny, poprzez zawarcie w jej postanowieniach zastrzeżenia, ustalają podstawę do spełnienia świadczenia na rzecz osoby trzeciej. Ta modyfikacja prowadzi do ukształtowania się stosunku między trzema osobami, z tym że osoba trzecia nie uczestniczy jako podmiot ani w stosunku wynikającym z umowy zastrzegającej, ani w umowie podstawowej. Taki zapis uznawany jest za skuteczny w myśl kodeksowej zasady swobody umów. Wskazać należy, że art. 894 § 2 na jaki powoływała się pozwana w omawianej sprawie, nie może znaleźć zastosowania. Zasadniczą różnicą pomiędzy poleceniem z art. 893 a darowizną obciążliwą jest fakt, że spełnienia polecenia może żądać tylko darczyńca i jego spadkobiercy, a nie osoba trzecia wskazana przez darczyńcę w umowie, jak przy darowiźnie obciążliwej. Wykładnia postanowień umowy darowizny jest elementem rozstrzygającym jej kwalifikację. Uznanie zawartego porozumienia między stronami, jako zastrzeżenia świadczenia na rzecz osoby trzeciej, pozwala tej osobie na powołanie się na instytucję darowizny obciążliwej. Tym samym, osoba ta staje się wierzycielem w stosunku do obdarowanego i może dochodzić od niego należnych jej świadczeń. Istotnym jest tutaj również fakt, że to sama pozwana zobowiązała się zapłacić ustalone kwoty swoim siostrom, tym samym godząc się na zakwalifikowanie powstałego stosunku jako darowizny obciążliwej. Dodatkowo, w myśl art. 3531 oraz przyjmując argumentację a maiori ad minus, uznać należy, że w przypadku, gdy zgodnie z wolą darczyńcy, całość świadczenia może nastąpić na rzecz osoby trzeciej, dopuszczalne być powinno także i takie postanowienie darczyńcy, że część świadczenia zobowiązuje się przekazać stronie umowy, a część przeznacza osobie trzeciej. Wobec tego podnieść należy, że zastrzeżenie w umowie darowizny polecenia zapłaty określonej kwoty osobie trzeciej rozumie się jako darowiznę obciążliwą. Darowizna ta jest skuteczna, w myśl zasady swobody umów i można ją uznać za podstawę dochodzenia przez osobę trzecią należnych jej świadczeń.

darowizna a długi darczyńcy forum prawników